Recenzija: Springsteen On Broadway – Duga i bučna propovijed

263
Bruce Springsteen

Bruce Springsteen, za prijatelje Gazda, je vulkan. Onaj neugašeni. Samo čovjek takve, dakle vulkanske energije, je mogao da izađe na kraj sa teškom depresijom sa kojom se bori veći dio života.

I kao što je njegova majka, sinjora Springsteen uspjela da se plesom bori godinama protiv Alchajmerove bolesti tako je i njen sin uspio da tom energijom pretočenom u nezaboravne pjesme potraje tako dugo. I to ne u sjeni već na samom vrhu.

Sa vrha dakle nije nikad silazio. a nedavno je pokazao da njegove priče jednako dobro funkcionišu na papiru kao i na bini. Naime “Springsteen on Broadway” je naprosto ekranizacija i zvučni zapis njegove hvaljene autobiografije “Born To Run”. U tom, na momente preopširnom, djelu Bruce u detalje opisuje svoj život upravo onako kako ga živi i gradi svoju karijeru. To bi u njegovoj verziji bilo otprilike “soul shaking, earth quaking, rattling bones, spellbinding…” Dakle, sa puno srca i gorepomenute energije.

I dok u knjizi to umije da postane malo i zamorno, na bini Broadwaya, samo uz gitaru i ponekad klavir, Bruce postaje ona ista zvijer, onaj besprekorni showman i storyteller kakvim ga oduvijek znamo. Slušajući njegovu konferansu nisam mogao da se otmem poređenju sa Frankom Sinatrom i njegovim “Sinatra at the Sands” živim albumom iz 1966. Kao i Frankie boy, tako i Bruce vlada scenom i publikom u potpunosti i stiče se utisak da u svakom momentu može da dobije upravo takvu njihovu reakciju kakvu je zamislio i poželio.

Iako “Springsteen on Broadway” nije stand-up, Bruce, a to se vidi i na Netflix dokumentarcu koji je tamo snimljen, može da otme ‘leba i komičarima kojima je to osnovna profesija. Dovoljno je samo reći kako se “jada” publici da je ovo prvi put u životu da radi svih pet dana u nedelji i završava sa: “And I Don't Like It!”, uz salve smijeha prisutnih. I to kaže čovjek čiji koncerti nikad ne traju ispod tri sata! “Ja sam čovjek koji je napisao “Rođen da bježi”, a živim na 10 minuta od mog rodnog grada”.

Ovi nastupi na Broadwayu su trajali nešto kraće, 150 minuta, ali pazi sad, bilo ih je 236, u periodu jedva dužem od godinu dana! Intenzitet kojim je Boss prolazio kroz njih je teško zamisliti da se dešava i jednom mjesečno, a ne pet dana u sedmici zaredom. I to bez benda, potpuno sam na pozornici koja djeluje kao dnevni boravak a koju on na momentu pretvara u ispovjedaonicu katoličke crkve. To radi istim onim zanosom koji znamo iz filmskih scena u kojima opsjednuti sveštenici bogosluženje pretvaraju u nešto što više liči na rokenrol koncert. Tako je i sa ovim nastupima, nemojte ni pokušavati da pravite playlistu koja bi se sastojala samo od muzičkog dijela, a da preskočite verbalni. Taj paket nije slučajno takav te ga ne raspakujte.

Bruce se u karijeri često hvatao ovakvog formata, dakle sam sa akustičnom gitarom (Nebraska, Devils & The Dust, The Ghost of Tom Joad), ali sad ga je primjenio na neke od njegovih najvećih standarda. Kad čujete žestoki akustični bluz u koji se pretvorila “Born in the U.S.A.”, sve će vam biti jasno po pitanju toga da li je uspio u tome.

Goreći kao lava, vođen samo ljubavlju i istinom (makar savršeno savjestan koliko je show bizz zasnovan i na prevari i opsjeni) Bruce Springsteen i ovim albumom potvrđuje koliko je jedinstvena pojava na američkoj i svjetskoj sceni. Bilo ko drugi koji bi svoje pjesme zasnovao na toliko patosa, patriotizma i svakakvih drugih, često upitnih emocija bi se odavno ugruvao. Boss je od onih u rijetkoj kategoriji kojima vjerujete svaku otpjevanu riječ jer ste se nebrojeno puta uvjerili da je iz srca. Čak i kad pjeva o stvarima sa kojima nije imao istinske veze u životu, teškom radu, Vijetnamu i ludoj vožnji ulicama noći on je taj. He is The Boss.

Nebojša Ristić

Besplatnu aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.

NEMA KOMENTARA