Istraga duga 13 godina: Od kobne noći do otkrivanja počinioca!

1733

Goran Jeličić, koji je uhapšen zbog sumnje da je prije 13 godina ubio Irenu Predojević (28) iz Kozarske Dubice, danas će biti predat Okružnom javnom tužilaštvu u Prijedoru uz izvještaj o počinjenom krivičnom djelu teško ubistvo.

Portparol MUP-a RS Mirna Miljanović potvrdila je za SrpskaCafe da je zbog ubistva Predojevićeve juče uhapšen G. J.

– Lice je uhapšeno zbog osnovane sumnje da je na naročito svirep i podmukao način izvršio teško ubistvo Irene Predojević u avgustu 2005. godine. S obzirom na to da se radi o policijskom službeniku u toku je i postupak njegove suspenzije – rekla je Miljanović.

Prema nezvaničnim informacijama osumnjičeni Jeličić je poznavao ubijenu Predojevićevu, a kobne noći se ponudio da je poveze automobilom. Žrtva je sjela u automobil i sumnja se da ju je Jeličić odvezao na obližnji put, nedaleko od njene kuće, i tu je zadavio. Nakon toga tijelo je zapalio da bi prikrio tragove zločina.

Osim kao policajac osumnjičeni Jeličić je u Dubici poznat i kao trener Karate i kik boks kluba “Obilić”.

Nestanak nakon izlaska sa prijateljicama

Zvjersko ubistvo izvršeno je u noći između 6. i 7. avgusta 2005. godine. Irena je tu noć s prijateljicama bila u noćnom izlasku i obišle su nekoliko kafića. Oko ponoći su izašle iz diskoteke i krenule kući. Rastale su se na raskrsnici kod benzinske pumpe “Došlić” u blizini izbjegličkog naselja Petra Pecije, u kojem je Irena stanovala, i od tada joj se izgubio svaki trag.

Tu noć Irena nije kročila u svoj dom pa je porodica 7. avgusta ujutro prijavila nestanak. Porodica i komšije pokrenule su opširnu potragu u koju se uključila i policija. Nisu imali nikakvog traga, a najcrnje slutnje obistinile su se sutradan kada je jedan od komšija 8. avgusta između devastiranih kuća na divljoj deponiji u selu Božići pronašao ugljenisani ženski leš. Identifikacija od strane rodbine, te DNK analiza potvrdile su da je riječ o nestaloj Ireni Predojević. Obdukcijom je utvrđeno da je djevojka zvjerski zadavljena, a njeno tijelo je spaljeno kako bi se prikrili tragovi ubistva.

Istraga duga 13 godina 

Za 13 godina na istrazi je radilo na desetine inspektora MUP-a RS iz više policijskih uprava. Na predmetu su se mijenjali tužioci, ali i tužilaštva. Svi su u određenom trenutku bili uvjereni da su na pragu rješavanja enigme. Međutim, indicije do kojih su dolazili nisu uspjevali da pretvore u dokaze i onda bi došli u ćorsokak. Mnoge od teorija, koje su imali, vremenom bi pale u vodu, a neke od njih tvrdoglavo su se zadržale godinama pa je i istraga stagnirala. S vremena na vrijeme spis bi pregledale neke nove oči ili se dolazilo do novih saznanja i tragova koji su budili nadu da bi slučaj ipak mogao biti rasvijetljen.

Početni šok, nakon otkrivanja tijela, pratile su i razne neutemeljene priče preplašenih mještana po matrici rekla-kazala, koje su policiji samo oduzimale vrijeme i slale ih pogrešnim putem. Jedini ozbiljan trag koji su istražioci tada imali su izjave svjedoka koji su tvrdili da su u vrijeme Ireninog nestanka na tom potezu primjetili automobil “golf 2” crvene ili slične boje, za koji se sumnjalo da je ubica vozio.

Istraga otkrila Kotoranove zločine

U nastojanjima da riješe slučaj i istražioci su često “lutali” pa su se u određenom vremenu kao osumnjičeni isplivavale osobe za koje se ispostavilo da su nevine. Privođeno je i saslušavano više lica, a pola godine nakon zločina na imanju Gorana Kotarana pronađena je grobnica u kojoj su bila tijela Predraga Vrbana i Seada Kanurića. Kotaran je zbog tih ubistava osuđen na 20 godina zatvora, a budući da je način izvršenja ličio na ubistvo Predojevićeve sumnja je pala i na njega. Ispostavilo se da je Kotaran nevin, što i sam tvrdio u intervjuima koje je dao u KPZ Banjaluka.

Sumnjalo se da je u zločin umiješan i ubijeni Vrban, da bi 2007. godine Amel M. policiji priznao ubistvo Predojevićeve. U medijima se pisalo da je on o tom zločinu imao određena saznanja koje ni istražiocima nisu bila poznata. Međutim, pred tužilaštvom je povukao priznanje, za koje se ispostavilo da je bilo iznuđeno, dok drugih dokaza protiv njega nije bilo.

Sumnja na prvog serijskog ubicu nije dala rezultat

Godinu kasnije u Prijedoru je uhapšen Rade Radinović, koji je označen kao prvi serijski ubica u Srpskoj. On je priznao ubistvo dvije žene u Prijedoru, a dovođen je u vezu sa smrću još najmanje dvije žrtve. To je bio dovoljan razlog da i on postane osoba od interesa u istrazi ubistva Irene Predojević. Na te okolnosti Radinović nikada nije detaljno ispitan jer je, prema zvaničnim podacima, izvršio samoubistvo u ćeliji KPZ Tunjice, samo par dana nakon što je njegov cimer Ferid Memić stradao od povreda zadobijenih u zatvoru.

Nakon toga istraga je “udarila u zid” i ništa se nije dešavalo sve do 2011. godine kada je ponovo pod lupu istražilaca došao Amel M, što se opet neslavno završilo kao i 2007. godine.

Poslije unutrašnje reorganizacije MUP-a RS i formiranja novih uprava, slučaj Irene Predojević je, kao i sva nerasvjetljena ubistva u Srpskoj, dodijeljen u rad Upravi za organizovani i teški kriminalitet MUP RS. Slučaj je ponovo intenziviran u saradnji sa Okružnim javnim tužilaštvom u Prijedoru, inače najmlađim u RS. Izvori SprskaCafea tvrde da su upravo oni mjesecima radili na ovom slučaju. Iznova su pregledali i “češljali” sve do tada prikupljene dokaze, došli su i do novih podataka što je rezultiralo hapšenjem policajca Gorana Jeličića. Budući da je od ubistva proteklo više od 13 godina ostaje da se vidi na čemu zasnivaju cijeli slučaj, te da li imaju dovoljno dokaza za osuđujuću presudu.

Porodica u očajanju

Mileva Predojević, majka ubijene Irene, početkom godine je u ispovijesti za Dnevni avaz kroz suze ispričala da je porodica u ovih 13 godina hiljadu puta bila kod nadležnih koji vode istragu.

– I molili smo i plakali i svađali se. I slali pisma i direktno išli kod istražilaca. Ali ništa. Uvijek kažu mi radimo, to nam je prioritet. I sad ih često zovem, jer je prosto nemoguće da se u ovako malom mjestu to ne može otkriti. Ljubazni su, ne mogu reći da nisu, ali šta mi vrijedi kad mi kažu mi radimo, kad ja vidim da od toga nema ništa – priča Mileva.

Otac nije doživio pravdu za njegovu kćerku

Dodala je da je prije tri i po godine umro njen suprug, a Irenin otac Milan, koji nije dočekao pravdu za svoju kćerku. Sahranjen je pored Irene na dubičkom groblju Urije.

– Istražiocima sam stotinu puta rekla nemojte, molim Vas, dozvoliti da umrem i ja, a da ne saznam ko je to uradio. Stotinu puta kad odem na groblje poljubim njenu i Milanovu sliku, pa ga pitam: „Bože, Milane, je li ti sad lakše ili ti je još teže?“. Ne mogu opisati koliko mi je teško. Kad bi samo znali kakav je jedan moj dan i moja noć – ispričala je Mileva Avazu, dodajući da strahuje da ubica njenog djeteta možda nikad neće izaći pred lice pravde.

Porodicu Predojević ni prije ovog monstruoznog slučaja život nije mazio. Njihovi prijatelji i poznanici kažu da su po skromnosti i dobroti mnogima mogli da služe za primjer, te da je riječ o poštenoj radničkoj familiji. Izbjegli su iz Sanskog Mosta 1996. godine i jedno vrijeme su živjeli u Omarskoj kod Prijedora. Privremeni smještaj dobili su u Dubici, da bi potom u izbjegličkom naselju od opštine dobili plac na kojem su izgradili kuću. Irena je u to vrijeme radila u prodavnici “Nektarina” i svi su je poznavali kao ozbiljnu i ljubaznu osobu, vedrog duha.

O. Matavulj

Besplatnu aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.

NEMA KOMENTARA